O TYM JAK WDRAPYWAŁEM SIĘ NA ZUGSPITZE

miejscami tylko trzymaliśmy się zamocowanych poręczówek

Miejscami tylko trzymaliśmy się zamocowanych poręczówek, raczej z przezorności niż z konieczności. Po lewej ręce mieliśmy austryjacki Tyrol, po prawej niemiecką Bawarię. Wysoko zawieszone obłoki podkreślają i uplastyczniają panoramę. Na zmianę robimy zdjęcia: ja widoki utrwalam na przeŸroczach, Michał na kliszy scenki rodzajowe i co atrakcyjniejsze przejścia ponad przepaściami. Szlak na rozruch w sam raz, Rozpoczynamy zejście. W sumie mamy do pokonania 1400 metrów w dół. Jak się okaże będą one przełomowe nie tylko dla tegorocznego alpejskiego wyjazdu. Druga noc na polu biwakowym już nie była ukojeniem. Okazało się, że wybierając poprzedniego dnia miejsce pod namiot zrobiliśmy to zbyt blisko drogi i teraz przejeżdżające nocą samochody skutecznie wybijają nas ze snu. A kilkanaście kroków dalej były przecudne miejsca pośród drzew i przy pięknej, górskiej rzece Isar. Ale co tam, noc już za nami, a my dojeżdżamy właśnie w masyw

Parkujemy nasz samochód w przysiółku Hammersbach, wyciągamy z bagażnika zawekowane przez naszą mamę gulasze i rosołki i żeby nie uległy procesowi fermentacji chowamy je w pobliskich krzakach. Mamy ambitny plan wejścia z plecakami doliną Höllental na szczyt Zugspitze, przenocować tam i zejść doliną Reintal.

Dolina Höllental

Idziemy dnem doliny wygodną drogą pośród lasów. Jak się okazuje droga wiedzie do schroniska Einganghütte leżącego u wylotu wąwozu Höllentalklamm. Po uiszczeniu opłaty kilku marek, wchodzimy do wąwozu. Ścieżka raz biegnie przyklejona do pionowych ścian wąwozu, raz ginie w tunelu wykutym równolegle do osi kanionu. Jest mroczno i wilgotno. Dnem z hukiem spływa spieniony, górki potok. Wszędzie ze ścian spływa woda, szemrze i kapie, czujemy się jak w tropikalnym lesie lub jaskini. W górze widać malutki skrawek nieba. Trzeba by mieć kliszę wysokoczułą, żeby robione zdjęcia naświetlić właściwie.

Ponieważ zgodnie z prawami fizyki wszystko ma swój koniec, doczekaliśmy się i końca wąwozu. Dolina się rozszerza i dochodzimy do schroniska Höllentallangerhütte. Przemiłego drewnianego budynku z zielonymi okiennicami.

... z zielonymi okiennicami

Notlager

Po chwili odpoczynku ruszamy dalej. To, co widzimy przed sobą każe nam się zastanowić nad naszym planem, W końcu zostaje on mocno zweryfikowany. Nie wejdziemy na szczyt z ciężkimi plecakami! Różnica poziomów do szczytu wynosi tysiąc pięćset metrów i w większości szlak wiedzie wspinaczkową percią.

Zejście z Alpspitze wiedzie początkowo na przełęcz Grießkarscharte skąd rozpoczyna się najefektowniejsze wejście na Zugspitze Granią Jubileuszową- bardzo długi i trudny

klettersteig wymagający sporo zapasu sił, dobrej kondycji, techniki i szczęścia do pogody. My z tej przełęczy schodziliśmy w dół do naszego domku z zielonymi okiennicami.

Zejście z Alspitze

Zejście obfitowało w przepaściste odcinki. Obfitowało również w bardziej znane nam tzw. „schodki”, które dosłownie przeklinałem. Ból kolana podczas takiego schodzenia był nieznośny. W najgorszych snach nie przypuszczałem, że tym razem w Alpach przyjdzie mi się zmierzyć nie z górami, tylko z własnymi kolanami. Następnego dnia był dzień odpoczynku. Leżenie „do góry kołami” było obowiązkowe. Ponieważ pobyt nasz z dala od Ÿródła zaopatrzenia (czyli naszego samochodu przedłużał się, brat poszedł na dół po żywność. Wrócił po paru godzinach niosąc tylko kilka zupek w proszku. „Gdzie słoiki?-spytałem. „Nie ma”-usłyszałem w odpowiedzi. A to germańskie złodzieje! Ukradli nasze schowane w krzakach słoiki! Gdy opadły emocje, doszliśmy do wniosku, że nikt nam niczego nie ukradł, tylko ceniący porządek Niemcy po prostu robiwszy porządki wokół parkingu sprzątnęli naszą reklamówkę nie podejrzewając, iż zawiera niezwykle cenną zawartość.

Jak się okazało na szczątkowym lodowczyku w górnym piętrze kotła Höllental-Ferner, leżącego u podnóża Zugspitze akurat w tym dniu sprzęt był potrzebny jedynie „ku pokrzepieniu serc”. Wejście do górnego piętra doliny Höllental przegradzał próg skalny, który pokonywało się po długiej, pionowej drabinie i po stalowych prętach wbitych w lekko nachyloną, gołą ścianę skalną tzw. Brett, czyli deska. Dalszy marsz odbywał się w nasłonecznionym kotle i pod koniec po śnieżnym polu. Pole to kończy się klasyczną szczeliną brzeżną i od razu po jej pokonaniu rozpoczynamy skalną wspinaczkę.

Ranek jest piękny. Błękitne niebo, gdzieniegdzie chmurki...

Zugspitze. Na niższym szczycie

Na górze oczywiście nie odmawiamy sobie tradycyjnego, bawarskiego napoju, który jak zwykle po górskich trudach smakuje niepowtarzalnie. Mając jednak na względzie, że czeka nas zejście tą samą drogą, poprzestajemy na jednym kufelku.

Zugspitze - Najwyższy szczyt Niemiec ,na wyższym wierzchołku

Brett czyli deska

"Tylko dla doswiadczonych" - no to możemy iść !

Schodzimy. Przed wejściem na szlak ostrzegawcza tablica: „Tylko dla doświadczonych”. No to możemy iść! Chyba trochę na to miano zasługujemy. Inna tablica stojąca przy wyjściu z tarasu widokowego na ścieżce wiodącej na główny wierzchołek ostrzega wycieczkowiczów, że „opuszczają bezpieczny obszar, wchodzą na teren górski i robią to na własną odpowiedzialność”. Do pokonania mają raptem niewielką przełączkę i kilkumetrowe podejście. Łącznie nie więcej niż pięć minut marszu. Ale przecież na prostej drodze można skręcić nogę, a co dopiero na górskiej ścieżce, zwłaszcza „poza bezpiecznym obszarem”

Pogoda się pogarsza. „Deskę” pokonujemy w kapuśniczku, a do schroniska dochodzimy w rzęsistym deszczu. Ale tam już ogień trzeszczy w kominku a na wieszakach suszą się rozmaite peleryny. Wkrótce dołączają i nasze. Liofilizowane jedzenie- Nobla uczonym za to odkrycie- wymaga jednak wrzącej wody. Sprzęt do jej przygotowania jest, tylko że leje... . Wchodzimy pod rozłożystego świerka. Zanim krople deszczu przebiją się przez jego rozłożyste gałęzie, my siedzimy w środku i pałaszujemy papkę o smaku zbliżonym do zupy grzybowej. Jutro kończymy nasz pobyt w dolinie Höllental i sympatycznym schronisku Höllentalangerhütte.


EPILOG

Pierwotne plany przewidywały jeszcze przejazd do Austrii i wejście na drugi co do wielkości szczyt tego kraju na Wildspitze, ale jak to plany uległy one małej modyfikacji. Po bezbolesnym wejściu i zejściu z Zugspitza miałem jeszcze nadzieję, że uda mi się jednak namówić Michała byśmy podjechali w Ötztaler Alpen. Rozsądek młodszego brata wziął jednak górę. Zawsze twierdziłem, że mój brat, chociaż młodszy o sześć lat jest co najmniej tyle samo razy rozsądniejszy niż ja. Zejście nie było ani strome, ani długie, ale na tyle upierdliwe, że kolano znowu mi o sobie przypomniało. Zwłaszcza, że na plecach nie było już lekkiego plecaczka.

„OK. Młody; wracamy do domu” powiedziałem, a w myślach dodałem „...i idziemy do ortopedy”. Jak się okazało: nie raz i nie do jednego.

Na koniec zostało nam podziwiać bawarskie miasteczka.

Liczba komentarzy (6) - Dodaj swój komentarz do tego artykułu...